for your zooing pleasure

Napels zoo di Napoli

Een dierentuin van één architect, eentje die wist wat hij deed, kan alleen maar plezierig zijn. Over een verborgen juweeltje in Napels.

  • #1 Mei 2019 Circa 1940 toen de ingang van Luigi Piccinato nog in aanbouw was
  • 2019 Dikhuidenhuis met pilasters, deurloze openingen en ossenogen
  • 2019 En vals metselwerk. Hij doet voor hoe hij de stenen er op schildert. Priceless!
  • 2019 Vóór onze tijd. Om niet te vergeten.
  • 2019 La fattoria met boerderijdieren
  • 2019 De oude roofdierengalerij
  • 2019 De oude roofdierengalerij van Luigi Piccinato
  • 2019 Cementen vloer, majolica tegels
  • 2019 Achterkant roofdierengalerij. Oude foto's!
  • 2019 Oude roofdierengalerij. Aan de zijkant staat een deur open.
  • 2019
  • 2019 Tussen leeuwen en olifanten het verblijf voor kleine roofdieren van Piccinato
  • 2019 Het verblijf van de zwarte panter
  • 2019 Panterverblijf in een enveloppe van boomstammetjes
  • 2019 Cool bankje met voetjes
  • 2019
  • 2019 Op naar het leeuwenverblijf
  • 2019 Ruw betonnen muren en aan de voorkant was water gepland
  • 2019 Geen water meer in de gracht
  • 2019 Langs de herten naar de hoogste verdieping in dierentuin Napels
  • 2019 De savanne op het hoogste terras tegen de achtergrond van Napels
  • 2019 Giraffenverblijf van Piccinato met portico en ossenogen
  • 2019 Prima di noi. Voor onze tijd.
  • 2019 Nijlpaardenverblijf
  • 2019 Oude Romeinse weg ligt lager en links van het pad langs de savanne
  • 2019 Strada Romana
  • 2019 Uitzicht op 21e-eeuws tijgerverblijf
  • 2019 Manenschapenverblijf in de noordoostelijke punt van de zoo
  • 2019 Deel van het apenverblijf later aangepast voor beren en zeeleeuwen
  • 2019 Halfronde witte treden aan de noordkant van het ovale apenverblijf als in een arena
  • 2019 Reptielenpaviljoen: lichtdoorlatend half boogdak boven de alligators
  • 2019 Om niet te vergeten. Per non dimenticare.
  • 2019 Reptielenpaviljoen
  • 2019 Reptielenpaviljoen
  • 2019 Grote vogelvolière van Luigi Piccinato
  • 2019 Vogelvolière
  • 2019 Botanische tuin
  • 2019 Het meer
  • 2019

Observaties

Architectuur

Het ontwerp is van 1939, de fascistische periode en dan denk je aan staatsarchitectuur met elementen uit de klassieke oudheid of aan rationalisme en modernisme. Megalomane architectuur kom je niet tegen, wel geometrie, asymmetrie, moderne techniek, solide materialen, bogen en kolommen. Het design ligt in handen van toparchitect en stedenbouwkundige Luigi Piccinato (1899-1983). Hij tekent niet alleen de verblijven uit maar doet ook de beplanting (we zien palmen), bestrating (we zien tufsteen), leidingen, trappen, verlichting, alles. Ook keerwanden om de niveauverschillen op te vangen en met het oog op aardverschuivingen zo in de schaduw van de Vesuvius. Alle vooroorlogse structuren vallen onder Monumentenzorg.

Architect: Luigi Piccinato

Organisatie van de tuin
Piccinato organiseert de rechthoekige tuin prachtig. Vanaf de ingang (haaks op servicegebouw een vrijstaand hoog portiek, bijna een colonnade van Vesuviussteen met een dakplaat van gewapend beton) loopt de tuin terrasvormig op. Hij maakt maximaal gebruik van het reliëf in het landschap, de "orografie". Hierdoor vangen de panoramische terassen veel licht en er hangt een lekkere mediterrane vibe. Botanisch. Een centraal meer met restaurant en groot terras ontbreekt niet. Vanaf de ingang ging je rechtdoor tussen het meer op rechts en het dikhuidenhuis op links. Bij de bocht een flinke roofdierenafdeling die de hele hoek vulde. Dan liep je vanzelf al naar het noorden. Piccinato dirigeerde iedereen zo over paden en trappen dat niemand een verblijf zou missen.

Dikhuidenverblijf (1940)
De plattegrond lijkt een klavertje-drie, elk blad is een tuin met zwembad bestemd voor één soort dikhuid: olifant, nijlpaard of neushoorn. In het hart een geometrisch, vierkant, tufstenen dierenverblijf. Het metselwerk aan de buitenkant is er op geschilderd, faux. Elke gevel telt acht of zes uitspringende halve pilaren en heeft een grote opening precies op de assen van het gebouw. Drie voor de dieren en één voor het personeel. Het dak heeft de vorm van twee liggende halve tonnen die elkaar kruisen: een kruisgewelf. Buiten zie je dit als witgepleisterde halve cirkels met vijf ronde gaten met de mooie naam ossenogen. Oculi. Tijdens de verbouwing die in 2014 van start ging, is er gemoderniseerd en zijn de drie buitenperken samengevoegd.

De grote roofvogelvolière
Het verblijf is 24,5m breed en je ziet metalen gaasdelen bijeen gehouden door vier enorme beugels, die op 8 meter afstand van elkaar staan. Achter verstevigen dwarsbalken de constructie en gaat de bovenkant van de beugels schuin omhoog naar de voorkant. De voorkant (14m) is dan ook hoger dan de achterkant (12m). Door de zichtbaar dragende constructie, het materiaal en de stompe hoeken, leest het verblijf als rationalistische architectuur. Bij de inrichting horen een waterpartij en een toren van decoratieve keien.

Leeuwenverblijf
Het buitenverblijf is tweedelig maar niet symmetrisch met een muur en aan de voorkant water. De muur vormt tussen de twee helften een liggende V die aan de bovenkant wordt afgesloten door een rechthoekig binnenverblijf met vier kooien, achter de terrassen. Kenmerkend is het ruwe beton en de afgeronde hoeken, zelfs op de treden van de grachttrap. De terrassen zijn theaterpodia voor de leeuwen en op een zuil van ruw beton staat nog een zuil met composietkapiteel, precies volgens het ontwerp.

Reptielenpaviljoen en apenverblijf met gracht
Apen- en reptielenverblijf zijn aan de oostkant gebouwd. Het reptielenpaviljoen heeft een half boogdak. Binnen loopt een gangpad van bijna 20 meter door het midden afgezet met pilaren aan de kant van het boogdak. Door halfhoge glaspanelen zie je een open ruimte voor alligators met waterbassin en beplanting onder het lichtdoorlatend boogdak. De kleinere ruimtes aan de overkant hebben ramen en kunstlicht. Daarachter is nog een serviceruimte.

Het ovaalvormig apenverblijf heeft een lengtedoorsnee van zo'n 30 meter. Piccinato arceert de noordkant van buiten met halfronde witte treden als in een arena. Behalve rotsen en klimbomen voor de apen had hij er ook een mobiele brug bij bedacht. Later zijn er ook beren en zeeleeuwen in het verblijf gekomen. Het origineel zal na 1950 voor deze niet-Afrikaanse dieren zijn aangepast.

Strada Romana
Parallel aan de Via Terracina liep vroeger de Via Puteolana die Romeins Napels met Pozzuoli verbond. Een stukje van deze oude Romeinse weg ligt tussen het tijgerverblijf en de hoger gelegen savanne.

Geschiedenis

De koloniale tentoonstellingslocatie La Mostra Oltremare is 1937-40 gebouwd ter meerdere glorie van Italiës overzees rijk. Nog voor alles af is gaat de Stad van het Rijk in 1940 ten onder in oorlog en verwoestingen. In de jaren 1950/60 is het voltooid maar dan voor zakelijke doeleinden.

Dit oorspronkelijk fascistische project omvatte ook een zoo van 9 à 10 hectare voor Afrikaanse dieren uit de Italiaanse koloniën. Na korte openstelling vanaf mei 1940 gaat de dierentuin van Napels echt open op 25 oktober 1950 in de wijk Fuorigrotto.

Na de aardbeving van 1980 installeert de faculteit voor dierkunde een onderzoeksstation in de zoo gericht op veranderingen in het gedrag van dieren vóór aardbevingen. De bibliotheek zat in Villa Leonetti, een 19e-eeuws gebouw in de zoo.

In 2003 sluit de dierentuin om financiële redenen. Na heropening in 2004 onder leiding van de buurman (pretpark Edenlandia) blijken zoo en familiepark in 2011 toch geen match made in heaven. Weer richting afgrond. Totdat entrepreneur in technische innovatie Francesco Floro Flores thuis op tv de deplorabele toestand van de dierentuin ziet en in zijn hart geraakt ingrijpt. De grond is van de Ente Mostra d'Oltremare maar vanaf oktober 2013 is Flores president.

Onder toeziend oog van Napels en de Milieucommissie zet hij restauratie in gang van leidingen, groen, infra en gebouwen. Het biopark (want dat is het nu) maakt een vliegende start met restauratie van de ingang. Enkele jaren en €3 mio later ligt de strook met boerderijdieren er weer strak en educatief bij net als het reptielenhuis na jarenlange leegstand. Aan het olifantenverblijf is ook gewerkt. Eind 2015 is het nieuwe tijgerverblijf parallel aan de savanne af. Tijdens dat project moet de strada Romana zijn ontdekt.

Bezoek mei 2019

Wat een paradijsje. Zorg by the way bij de weg wel dat je in de buurt van station Edenlandia uitkomt! Meteen een hilarisch moment bij het olifantenhuis. Wie was de architect, vraag ik iemand die hier werkt. "Io!" en hij doet voor hoe hij het faux metselwerk op de buitenmuren schildert. Priceless.

Piccinato wist wat hij deed en het is te zien dat zijn zoo met respect wordt gerestaureerd. De oorspronkelijke indeling is heel herkenbaar, de randen lijken gewijzigd. Aan de zuidkant een strook met boerderijdieren en aan de hoge noordkant de savanne met parallel daaronder een modern tijgerverblijf dat mooi in de breedte van de dierentuin valt. Een pseudo-Sumatraanse habitat. Bij het leeuwenverblijf geen water meer, de gracht is extra loopruimte voor de dieren geworden. Mooie muren, vormen, metselbaarden, pilasters, banken met dierenvoetjes. Een indrukwekkend roofvogelverblijf. Blij dat iemand me snel wist over te halen naar Napels te komen. Grazie Tanja!

Plattegronden Zoo di Napoli

Route

2019

Plattegrond dierentuin Napels Napoli 2019

Cijfers

  • 1940 en 1949
  • Verblijven: 105
  • Dieren: 409
  • Plantensoorten: 202
  • 10 ha
  • Architect betrokken


Leave a Comment!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.